Η ζωή του Πι

 

Συγγραφέας: Γιαν Μαρτέλ

Μετάφραση: Μπελίκα Κουμπαρέλη
Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός
Έτος Έκδοσης: Φεβρουάριος 2002 (8^η Ανατύπωση)
Αρ. Σελίδων: 456

«Θα σου διηγηθώ μια ιστορία που θα σε κάνει να πιστέψεις στον Θεό».

Η ιστορία που ο ηλικιωμένος Ινδός διηγήθηκε στο συγγραφέα είναι η απίστευτη ζωή του Πι Μολιτόρ Πατέλ, που έκανε το γύρο του κόσμου και βρίσκεται μέσα σε τούτο δω το βιβλίο.

Ο Πι και η οικογένειά του ζουν στην Ινδία και διατηρούν ένα ζωολογικό κήπο. Ο νεαρός Πι έχει δύο αγάπες: τα ζώα και το διάβασμα. Διαβάζει με πάθος ό,τι έχει σχέση με τον Ινδουισμό, το Χριστιανισμό και το Ισλάμ και, προς μεγάλη έκπληξη των γονιών του, αποδέχεται και πιστεύει και τις τρεις θρησκείες. Κάποτε η οικογένεια αποφασίζει να μεταναστεύσει στον Καναδά μαζί με τα ζώα. Το πλοίο όμως ναυαγεί κι ο Πι βρίσκεται μόνος σε μια βάρκα μαζί με μια απίστευτη ομάδα: μια ζέβρα, μια ύαινα, έναν ουρακοτάγκο και μια τεράστια βασιλική τίγρη της Βεγγάλης.

Ο Πι πρέπει τώρα να συνυπάρξει με ναυαγούς που δεν μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου. Με εξυπνάδα, με απίστευτο θάρρος και ανομολόγητο φόβο, αποδέχεται τη φύση του κάθε ζώου και αναπτύσσει μια άρρηκτη σχέση κυρίως με την τίγρη. Δεν είναι τυχαίο που αυτή έχει όνομα ανθρώπου: Ρίτσαρντ Πάρκερ.

Ο Γιαν Μαρτέλ μας δίνει ένα καταιγιστικό βιβλίο. Μια συγκλονιστική παραβολή για την πάλη ανάμεσα στην ψυχή και τη σάρκα. Συγκινητικό χωρίς μελοδραματισμούς, με χιούμορ ακόμα και στις πιο δραματικές του στιγμές, σε κάνει να σκεφτείς τους προσωπικούς σου Ρίτσαρντ Πάρκερ, τα δικά σου ναυάγια, και σε μαθαίνει πώς να επιβιώνεις.

 Άποψη

Μέσα στα πλαίσια πάντα της Φανταστικής Λογοτεχνίας, σας προτείνω γι’ αυτή την εβδομάδα άλλη μια περιπέτεια, λίγο διαφορετική από τις άλλες. Σίγουρα, οι περισσότεροι θα έχετε ακούσει για την ταινία Η Ζωή του Πι, η οποία διαδραματίζεται ανάμεσα σε ένα αγόρι από την Ινδία και σε μία τίγρη της Βεγγάλης. 

Οι Γυναίκες της Φωτιάς

 

Τίτλος: Οι Γυναίκες της Φωτιάς
Συγγραφέας: Μαίρη Ζήκου

Εξώφυλλο: Φανή Παπαπετροπούλου
Εκδοτικός Οίκος: Εμπειρία Εκδοτική
Έτος Έκδοσης: 2012
Αρ. Σελίδων: 445

Η Φαλλιά, μια γυναίκα σημαδεμένη από τη φωτιά, πληγωμένη από προδοσία κι εγκατάλειψη, πονεμένη από τον χαμό του παιδιού της, φτάνει λίγο μετά το 1950 σ' έναν κάμπο, σ' έναν βάλτο που έγινε κάμπος, και αποκαμωμένη ύστερα από χρόνια περιπλάνησης αποφασίζει να εγκατασταθεί εκεί. Το πρόσωπο της αποκρουστικό, το μυαλό της σαλεμένο, μα η καρδιά της γεμάτη αγάπη και δοτικότητα. Η ένδεια και η κακοζωία της δεν είναι ικανά να σκιάσουν τη βαθιά λυτρωτική αγάπη και την ανιδιοτελή προσφορά προς τον αδύναμο. Γνωρίζει τους ανθρώπους αυτού του τόπου, ζει μαζί τους αλλά και χώρια, περιδιαβαίνει προσεκτικά ανάμεσα στα υφάδια της ζωής τους, συμπάσχει μαζί τους και επεμβαίνει με τον δικό της τρόπο.

Στην Αντριάννα βρίσκει τη χαμένη κόρη και προσπαθεί να την αποτρέψει από τα λάθη της παράφορης νιότης, όταν εκείνη παίρνει άοπλη τον δρόμο της αγάπης και χάνει τον προορισμό της. Παρακολουθούμε μαζί της μια ολόκληρη εποχή υποκρισίας, την επιβράβευση της αδικίας, τη διαπόμπευση της μοιχείας, το κοινωνικό στίγμα της τρέλας.

Η ιστορία φτάνει ως στις μέρες μας, όταν υπέργηρη πλέον, η Φαλλιά αποκαλύπτει το μεγάλο της μυστικό με απρόβλεπτες συνέπειες. Συμπαντική νομοτέλεια, δικαιοσύνη ή τιμωρία; Εκείνη όμως δεν ζει πια για να δει την απάντηση στο ερώτημα αν εμείς φτιάχνουμε τη ζωή μας ή η ζωή εμάς.

Άποψη:

Γράφω αυτές τις αράδες μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά το κλείσιμο του βιβλίου αυτού. Με ένα λιγμό σκαλωμένο στο λαιμό και με τις σκέψεις μου ακόμα χαμένες στον κόσμο της Μαίρης Ζήκου, μπορώ μόνο να πω πόσο συγκλονιστική εμπειρία ήταν η ανάγνωσή του.

Η Νύφη φορούσε μαύρα

 

Συγγραφέας: Σόφη Θεοδωρίδου

Τίτλος: Η Νύφη φορούσε μαύρα

Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός

Πρώτη έκδοση: Μάρτιος 2010

ISBN: 978-960-410-618-9

Σελίδες: 638

Περίληψη:

Σεπτέμβρης του '22. Η νεαρή Αντριανή καταφτάνει στη Σαλονίκη μαζί με το υπόλοιπο ανθρώπινο κοπάδι των προσφύγων. Πεντάρφανη και ολομόναχη, με δυο μάτια πράσινα, μαγικά σαν τα βοτάνια της, θα βρει στήριγμα σε μια καλοκάγαθη ηλικιωμένη Πόντια. Στο ξεδίπλωμα του χρόνου, με τις ανταλλαγές των πληθυσμών, θα εγκατασταθεί σ' ένα μουσουλμανικό χωριό της Μακεδονίας. Εκεί, ανάμεσα σε ανθρώπους πονεμένους που μιλούν ελληνικά, τουρκικά, ποντιακά κι αρμένικα, και που προσπαθούν να στηρίξουν τις ψυχές και τις ζωές τους, η Αντριανή θα αποθέσει την ευτυχία της στα χέρια του ρωμαλέου Άρη με την ηράκλεια δύναμη. Θα προκαλέσει τη μοίρα φορώντας ένα μαύρο φόρεμα για νυφικό. Κι αυτή θα δεχτεί την πρόκληση… Σε μια Ελλάδα που ανεμοδέρνεται στις θύελλες του εικοστού αιώνα, μια γυναίκα τολμά να ορθώσει το ανάστημά της απέναντι σε μια κοινωνία, όπου τον πρώτο λόγο έχει ο άντρας και η πεθερά, για να αναδειχτεί πληγωμένη αλλά νικήτρια.

Σκέψεις:

Εδώ και μια εβδομάδα περίπου έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο πολύ διαφορετικό από το είδος που προτιμώ να διαβάζω.

Η φανταστική λογοτεχνία για μένα είναι κάτι ξεχωριστό. Σε βγάζει από τα όριά σου, ανακαλύπτεις νέους κόσμους και ξεχνάς για λίγο οτιδήποτε και αν σε προβληματίζει σε καθημερινό επίπεδο.

Αυτός ήταν και ο λόγος που το άφησα το συγκεκριμένο βιβλίο στην άκρη χωρίς δεύτερη ματιά. Δεν ξέρω αν έχετε νιώσει ποτέ ένα βιβλίο να σας μιλάει. Κάθε φορά που περνούσα από δίπλα του με καλούσε να το πάρω στα χέρια μου. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να του δώσω μια ευκαιρία και δεν πίστευα στα μάτια μου.

Μια χαραμάδα φως

 

Συγγραφέας: Βαγγέλης Κούτας
Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός
Έτος Έκδοσης: Οκτώβριος 2010
Αρ. Σελίδων: 368

Περίληψη:

Το αγόρι μαζεύτηκε σαν ασπόνδυλο και έγινε ένα μικρό κουβάρι. Ήταν η ώρα που το χρώμα της τελειωμένης μέρας βάθαινε ανάμεσα στα αιωνόβια δέντρα. Ο πόνος στην κοιλιά και ανάμεσα στα πόδια του ήταν αβάσταχτος. Το κορμί του έκανε ανεξέλεγκτους σπασμούς. Αν πεθάνω, αν δε ζήσω έπειτα απ’ αυτό; σκέφτηκε και σύρθηκε προσπαθώντας να πιαστεί από τα λιανόκλαρα. Από τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα. Ύστερα από λίγα μέτρα σταμάτησε αποκαμωμένο. Τράβηξε με κόπο το παντελόνι του για να σκεπάσει τη γύμνια του.  Άκουσε θόρυβο και τινάχτηκε. Ήξερε ότι ο εφιάλτης ήταν ακόμη εκεί γύρω. Έπρεπε να σηκωθεί, να τρέξει, να γλιτώσει. Εκείνος ήταν κάπου κοντά και παρακολουθούσε. Τον ένιωθε…

Μια ανθρώπινη ιστορία για τις αλήθειες της ζωής και τα παιχνίδια της μοίρας. Μια διαδρομή στα σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής.

Σπάνια διαβάζω βιβλία ελληνικής λογοτεχνίας και ακόμα πιο σπάνια αυτά τα βιβλία μένουν τόσο πολύ στο μυαλό μου, ώστε να γράψω κάτι γι’ αυτά και να προτείνω προς ανάγνωσή. Το νέο βιβλίο όμως του Βαγγέλη Κούτα «Μια χαραμάδα φως» από τις εκδόσεις Ψυχογιός αξίζει και με το παραπάνω να συστηθούν ως βιβλία που δεν πρέπει να λείψουν από κανένα άξιο φίλο της λογοτεχνίας.

ΕΓΩ+ΕΣΥ=ΜΑΖΙ Η τέχνη του να είσαι γιαγιά

Συγγραφέας: Χαρά Μαραντίδου
Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός

Έτος Έκδοσης: 2010

Κατηγορία: Λεύκωμα
Αρ. Σελίδων: 140

ISBN:  978-960-486-036-4

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Μόνο η γιαγιά ξέρει πώς να κάνει μια βαρετή ντοματόσουπα ενδιαφέρουσα, πώς να διώχνει τους εφιάλτες, πώς να μιλάει στα λουλούδια, να νανουρίζει από το τηλέφωνο και να φτιάχνει σημαίες ενός δικού μας κόσμου. Σε κάθε γιορτή, χειμώνα, άνοιξη, καλοκαίρι και φθινόπωρο, τα σαββατοκύριακα και τις καθημερινές, η γιαγιά μου έχει και κάτι καινούριο να κάνουμε. Γινόμαστε μάγειρες, ζαχαροπλάστες, και έχουμε κάθε μέρα γενέθλια. Μαζί της δεν βαριέμαι ποτέ.

***

Αν βάλετε πολλές ωραίες εικόνες μαζί, μπόλικες φανταστικές ιδέες, μια γιαγιά που μας αποκαλύπτει τα μυστικά της τέχνης της κι ένα παιδάκι που γράφει στο ημερολόγιό του ό,τι κάνει με τη γιαγιά του, τότε έχετε το πιο όμορφο λεύκωμα του κόσμου. Το λεύκωμα της τέχνης τού να είσαι γιαγιά, ένα βιβλίο για τις μαμάδες που έγιναν γιαγιάδες, για τα παιδιά που θέλουν να περνούν χρόνο με τις γιαγιάδες τους και για κείνα που απέκτησαν δικά τους παιδιά και θυμούνται τις γιαγιάδες τους.

Επιτέλους Παντρεύομαι!

 

Συγγραφέας: Γκούνα Κατερίνα

Τίτλος: Επιτέλους παντρεύομαι

Εκδοτικός Οίκος: Ωκεανίδα

Πρώτη έκδοση: Ιούλιος  2010

ISBN: 978-960-410-618-9

Σελίδες: 448

Περίληψη:

Γι’ αυτό σας λέω. Μη σκάτε αν δεν σας κάτσει ένας άντρας. Μη σκοτίζεστε αν σας παρατήσει η αγαπημένη σας. Έτσι είναι ο Έρωτας! Παλαβό πράγμα μερι­κές φορές. Σκέτος υδράργυρος. Εκεί που προσπαθείς να τον πιάσεις και λες: «Να, εδώ είναι, τον έχω κλεισμέ­νο στη χούφτα μου», τον βλέπεις ξαφνικά μακριά. Κι ούτε κατάλαβες πώς σου ξεγλίστρησε.

Παλαβό πράγμα ο Έρωτας. Εκεί που λες: «Πάει εγώ, τέρμα, για μένα δεν υπάρχει τίποτε πια», έρχεται και σε σηκώνει σαν ανεμοστρόβιλος και σου βάζει φτερά για να πετάς στον ουρανό.

Παλαβό πράγμα ο Έρωτας και υπέροχο συνάμα. Κι αν καμιά φορά αργεί, δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Τις περισσότερες φορές είναι μακρύ το μονοπάτι της αγάπης. Το σίγουρο όμως είναι ότι θα σας βρει όπου και να ’σαστε.